Op de foto met Rinto

Wij zijn Ray (30) en Sascha (24). Wij zijn in veel opzichten de grootste tegenpolen ooit, maar hebben toch ontzettende lol met elkaar. Onze bruiloft wordt speciaal, vooral omdat het de onze is. Maar ook omdat we allebei iets hebben van 'we trouwen maar één keer, dus dan doen we het goed!' Kortom, 6 augustus 2010 wordt in elk geval een dag om nooit te vergeten!!

Op de foto met Rinto

Ik heb van het begin af aan gezegd dat ik op de dag van mijn bruiloft bij papa thuis wilde verzamelen. En dat deden we ook. Ouders, broers, zus, oma, oma's broer en oma's schoonzus, getuigen en hun aanhang stonden op de uitkijk toen wij aankwamen rijden in onze mooie auto met open dak. "Ja, hallo allemaal. Nee, geen tijd voor kussen en uitgebreid begroeten, we moeten nog op de foto met Rinto!", wimpelde ik iedereen af. Want ‘op de foto met Rinto' ging tijd kosten en tijd ging die dag te snel voorbij.

Rinto is namelijk mijn paard. Mijn groot paard. Met zijn 1,75 meter is Rinto net iets groter dan ik. ‘Wat zijn grootte er toe doet?' vraag je je af? Nou, ik wilde eigenlijk een foto van mij óp Rinto. Vandaar ook de tijdkwestie... Normaal zit ik binnen enkele seconden bovenop zijn rug. Maar normaal ligt er ook een zadel op en heb ik een broek aan. Nu lag er geen zadel op, maar een glad katoenen laken (geen paardenharen op mijn trouwjurk!).

Deze keer had ik ook geen broek aan, maar een trouwjurk die behoorlijk strak rond de billen en bovenbenen zat. Verplicht amazonezit dus! ‘Hmm, hoe kom ik daar op?' dacht ik diep na. ‘Een voetje/kontje is geen optie, want ik weet zeker dat ik er dan aan de andere kant weer afdonder.' Gelukkig was papa vooruitziender, want hij kwam al aanlopen met het rode huishoudtrapje. ‘Ja, dat moet lukken!', juichte ik zijn initiatief toe. Het rode trapje werd naast Rinto gezet, ik op de trap, rug naar Rinto gedraaid, kont naar achter gestoken, klaar om elegant op Rinto's rug neer te zitten. Niet zo elegant dus...

Het trapje was net een tree te klein, want in een poging tot zitten, botste ik met mijn billen tegen Rinto's ribben aan. ‘Oh, moet ik opzij?' dacht Rinto, want hij zetten pardoes drie stappen in de andere richting. Gelukkig was mijn bruidegom bij de les, anders was ik op de grond gevallen in plaats van in zijn armen. "Wat dacht je van een foto náást je paard?", opperde de fotograaf. "Nee, ik wil erop!", stampvoette ik met mijn te hoge hakken.

Poging twee. Papa plaatste het trapje weer vakkundig naast Rinto en hij ging, heel slim, aan de andere kant staan om Rinto terug te duwen moest het voorval van eerder zich weer voordoen. Ik beklom weer heel vastberaden het trapje en paste een nieuwe tactiek toe. Deze keer zette ik mijn handen op Rinto's rug, billen tegen zijn zij aan (zonder te duwen!) en armspieren op volle kracht. ‘En nu hijsen', dacht ik bij mezelf.

Ondertussen deed elegantie er niet meer zo toe. Mijn belangrijkste taak was bovenop Rinto terecht komen. Dat de halve familie met een brede lach en te veel fototoestellen stond toe te kijken, probeerde ik te vergeten. Poging twee leek vruchtbaar, want een bil zat al op zijn plek. Nu die andere nog, even recht zitten, lachen voor de camera en klaar! Dacht ik... ‘Ja, zit je?' moest Rinto gedacht hebben, want hij stond startklaar en vertrok ook effectief. ‘Kim, help', seinde ik in gedachte naar mijn zus. "Alles onder controle!" riep ik mijn verbaasde gasten zelfverzekerd toe. Gelukkig zijn Kim en ik telepathisch verbonden en snapte ze dat niet alles onder controle was.

Net voor ik als een klein kind van een glijbaan af Rinto gleed, greep Kim het lieve dier vast en duwde mij aan mijn benen omhoog op mijn plaats. "Zo, ik ziet hoor!" deelde ik de fotograaf mee terwijl ik Rinto terugstuurde naar zijn plek. Hup, Ray ernaast. Lief lachen voor de foto. Klik, klik en het zat er alweer op. Keukentrapje weer paraat, ik klom er een stuk gracieuzer af dan op, bedankte Rinto met een klopje op de hals en Kim ontdeed hem van zijn bit. Rinto keek van mij naar mijn zus en weer terug naar mij, brieste een keer, keek ons aan alsof hij dacht ‘al die moeite om erop te klimmen en dan niet eens een ritje naar het bos?' en sjokte toen hoofdschuddend terug naar zijn stal.