De vrijgezellendag

Wij zijn Ray (30) en Sascha (24). Wij zijn in veel opzichten de grootste tegenpolen ooit, maar hebben toch ontzettende lol met elkaar. Onze bruiloft wordt speciaal, vooral omdat het de onze is. Maar ook omdat we allebei iets hebben van 'we trouwen maar één keer, dus dan doen we het goed!' Kortom, 6 augustus 2010 wordt in elk geval een dag om nooit te vergeten!!

De vrijgezellendag

Zaterdags moet ik altijd werken. Dan heb ik een lange dag van 7.45 uur tot 17.00 uur. Deze bepaalde zaterdag moest ik zelfs door tot 18.45 uur... Ik was dus hard aan het werk die zaterdagochtend om 10.45 uur, toen collega Lavidia luid schreeuwend "halloohooo" binnenkwam. Maar ik, vol overgave bezig met lesgeven, reageerde niet snel genoeg. Lavidia deed haar roep dan nog maar een keer over, maar nu op nog geen meter achter me, met haar mond richting mijn oor. Ik schrok me natuurlijk wezenloos en donderde bijna in het water! (Moet je ook niet op een startblok zitten tijdens het lesgeven he?) De kinderen kwamen niet meer bij! Lavidia overhandigde me een bord vol roze chocolaatjes en petit fours en een tros rode ballonnen in de vorm van harten. "Zo", zei ze, meer tegen de kinderen dan tegen mij. "Wat waren jullie aan het doen? Want juffrouw Sascha gaat nu weg, dus mogen jullie aan mij laten zien wat jullie hebben geleerd". ‘Weg' dacht ik nog? ‘Oh, een kaartje. Snel even lezen.' En toen viel mijn kwartje (eurocentje). ‘'Mijn vrijgezellendag is vandaag!!!'

Ik haastte me naar de personeelsruimte om me snel om te kleden en ging toen, zoals het kaartje aan de ballonnen mij opdroeg, naar de saunabar. Daar zaten al mijn liefste vriendinnetjes op mij te wachten. Ontroering alom.
Na een uur gelachen, gekeuveld en thee gedronken te hebben, werd ik in de auto geladen en naar Breda gebracht. Daar aangekomen stond ons volgende vervoersmiddel al klaar: tandems! Mijn zus keek me met een ‘big smile' vol verwachting aan. Typisch Kim! Hoe vaak hebben wij het er met zijn tweetjes niet over gehad hoe leuk het moet zijn om eens op een tandem te rijden. Et voila, daar stonden ze klaar. Wat een gekte, acht meiden op tandems. Waarvan er twee al in geen negen jaar meer gefietst hadden, een rookt als een ketter en na de eerste bocht al bekaf was en Kim en ik, die wegsjeesde alsof we de tour de France reden (tja, wij fietsen elke dag naar het werk, de winkel, naar elkaar...).

Lachen, gieren, brullen en uiteraard verkeerd rijden! Want zoals Kim het uitlegde aan de mevrouw van de workshop die een uur op ons moest wachten: "de bordjes klopten niet". Gelukkig mochten we van de workshopmevrouw toch nog even op ons gemakje lunchen, want fietsen maakt hongerig. Na de lunch moesten we weer aan de slag. We gingen kralen rijgen! En dan niet kralen rijgen zoals de kindjes doen op de kleuterschool hoor. Nee, wij gingen prachtige, gesofisticeerde sieraden maken. Ook dat was hilariteit alom, want Ilse liet welgeteld drie keer als haar kralen van de draad vallen toen ze telkens bijna klaar was. Op het einde was iedereen lang en breed klaar en moesten we allemaal Ilse helpen om haar ketting af te krijgen. Het meisje was er niet erg handig in...

Toen weer op de tandem terug en lekker uit eten. Ik zat te genieten! Al mijn beste vriendinnen samen aan een tafel te lachen en praten en gezellig te wezen. Wat een goede voorbode voor mijn bruiloft!