De start

Wij zijn Ray (30) en Sascha (24). Wij zijn in veel opzichten de grootste tegenpolen ooit, maar hebben toch ontzettende lol met elkaar. Onze bruiloft wordt speciaal, vooral omdat het de onze is. Maar ook omdat we allebei iets hebben van 'we trouwen maar één keer, dus dan doen we het goed!' Kortom, 6 augustus 2010 wordt in elk geval een dag om nooit te vergeten!!

De start
Na vier jaar relatie vond ik het eens tijd worden voor een volgende stap. Net afgestudeerd , dus samenwonen kon niet lang meer uitblijven. Helaas moest ik daar toch nog een tijdje op wachten. Ray zou in februari 2009 op uitzending moeten en we besloten wijselijk dat het beter was om pas te gaan settelen als Ray terugkwam uit de woestijn. En zo geschiedde... In mei 2009 stond ik met mijn koffer op de stoep en begon ons leven als samenwonend koppel.
Dat was dus die volgende stap. Maar twee maanden later had ik al behoefte aan weer een volgende stap. Trouwen!

Vanaf dan zond ik niet al te subtiele hints naar Ray over verlovingen, bruiloften, trouwjurken en al dat andere dat bij een trouwerij komt kijken. Maar Ray deed alsof hij het allemaal niet merkte... Stug ging ik door met het maken van de gastenlijst, het laten rondslingeren van bruiloftblaadjes en bekijken van trouwsites. Eindelijk kwam er reactie! "Ik weet dat jij heel graag wilt trouwen, Sas," zei hij! "Maar kindjes die vragen, worden overgeslagen". En met een gemeen lachje draaide Ray zich om en hij had het er niet meer over. Mijn enthousiaste zending van stille en luide hints werd steeds minder enthousiast. Want als hij echt meende wat hij zei, zou hij me niet vragen zolang ik met bruiloftideetjes bleef rondstrooien. Diepe zucht en een lange pruillip, maar vooruit, ik legde me erbij neer dat zolang ik riep dat ik wilde trouwen, er van trouwen niet veel zou komen.
 
Zo gingen er een paar weken voorbij met hopen dat hij me dan toch eindelijk zou vragen. Ik had tenslotte braaf het woord bruiloft niet meer laten vallen. Maar nee, niets! Totdat Ray mij een keer onverwachts van mijn werk kwam halen met de mededeling dat we lekker uit eten zouden gaan. Ja, hoor! Ik kreeg goede hoop dat het vanavond ging gebeuren. Totdat Ray in het restaurant verkondigde dat hij blij was dat ik gestopt was met zeuren over trouwen en dat hij het allemaal wel goed vond gaan zo. Bam, daar ging mijn hoop...

Thuis gekomen ging ik naar de keuken voor een grote pot troostthee en heel veel koeken! Boven hoorde ik gestommel en geluid en Ray riep of ik even kon komen helpen. ‘Welja, meneer kan weer iets niet alleen' stampvoette ik de trap op. En boven... Boven stond heel de slaapkamer vol met kaarsjes en Ray zat er middenin op zijn knieën. "Wil je met me trouwen?" vroeg hij. En uiteraard zei ik ja!