De bruidsreportage

Wij zijn Ray (30) en Sascha (24). Wij zijn in veel opzichten de grootste tegenpolen ooit, maar hebben toch ontzettende lol met elkaar. Onze bruiloft wordt speciaal, vooral omdat het de onze is. Maar ook omdat we allebei iets hebben van 'we trouwen maar één keer, dus dan doen we het goed!' Kortom, 6 augustus 2010 wordt in elk geval een dag om nooit te vergeten!!

De bruidsreportage

Toen ik Ray zag staan, onderaan de trap in zijn mooie pak, werd ik zo gelukkig! "Kijk die knappe vent nou staan, te wachten om met mij te kunnen trouwen!" schoot er door mijn hoofd. Toen kwam ik zo sierlijk en gracieus mogelijk de trap af. Met de grootste glimlach op mijn gezicht en zonder schoenen aan. (Want nooit op hakken lopen en dan opeens op vijf centimeter hoge naaldhakken van de trap af komen met een lange jurk was vast geen succes geweest!)

Volgens mij vindt Ray me mooi (leid ik af aan de iets openhangende mond en de ‘wauw' blik in zijn ogen). Terwijl hij me het boeket overhandigd, gespt mijn zus mijn schoenen vast en klikt de fotograaf heel overtuigd op zijn fototoestel. Nadat we elkaar bewonderd hebben, doe ik mijn best om in de auto te stappen (wat niet meevalt met een jurk die zo strak rond mijn billen en bovenbenen zit) en rijden we Lillo tegemoet. Lillo is een klein, pittoresk dorpje midden in het Antwerpse havengebied. Slecht een kwartiertje rijden, maar een heel andere wereld. Lillo is voor het grootste deel onteigend voor de ontwikkeling van de Antwerpse haven. Er wonen tegenwoordig nog geen honderd mensen, je hebt er geen bakker, slager of groenteboer, maar wel een stuk of vijf cafés en restaurantjes. Je hebt er ook een klein jachthaventje, een prachtige tuin, de koeltorens van Doel op de achtergrond en allerlei kleine, verscholen idyllische plekjes die je alleen vindt als je ze weet zijn. Ik weet ze zijn, onze fotograaf weet ze zijn, dus met de locatie zit het wel goed.



Alleen die zon hé... Foei, ik mag niet klagen! Heel de week heeft het geregend, soms zelfs gestortregend, en was er geen schijntje zon te zien. Nu, op onze trouwdag, is de hemel strak en blauw met hier en daar een wolkje als witte plukjes watten. Mij hoor je dus niet meer klagen, dat laat ik aan de fotograaf over. Want heldere blauwe lucht en felle zon zijn niet ideaal als je mooie foto's wilt maken. Daardoor krijg je teveel schaduwen. Gelukkig hebben we een uitstekende fotograaf (Luc van Gent uit Ossendrecht voor wie het wilt weten) die genoeg materialen en attributen bij heeft om de schaduwen te verdrijven. Het resultaat zijn prachtige foto's: foto's in een tunneltje, foto's in het haventje, Foto's bij een meerpaal, foto's op een slingerende trap, foto's voor een oud statig huis, ...

Op de terugweg naar mijn ouderlijk huis kwam de fotograaf met het geweldige idee om van plaats te wisselen. Ik dus vanachter en hij voorin. Zo kon hij leuke foto's maken van Ray achter het stuur en ik op de achterbank aan de bestuurderskant. Leuk idee! Want voor leuke foto's wil ik best achterin zitten. Wat fotograaf Luc me niet verteld had, was dat je achterin een cabriolet veel meer last hebt van wind. En dat heeft mijn kapsel geweten! De hele weg heb ik mijn stola tegen mijn achterhoofd gehouden en mijn hand op mijn kruin in een poging mijn kapsel te ontzien. "Hoe kan je hier nou in hemelsnaam mooie foto's van maken?" dacht ik. Hoe durfde ik aan onze talentvolle fotograaf en zijn ideeën te twijfelen? Voor straf liet hij me een van de mooiste foto's uit de hele reportage zien. En vol ontzag hield ik mijn mond en volgde de rest van de dag blindelings zijn aanwijzingen op.